میخوام در مورد اینکه چقدر از رحلت جانگذاز حاج آقا بهجت- که دیگه از این به بعد باید بگیم رحمت الله- ناراحت شدم ِ یه چیزایی بگم...

من یکی از مقلدان ایشان هستم که خیلی هم دوست داشتم و دارم. کتاب هایی هم در موردشون خوندم.

من خیلی دوست داشتم که ببینمشون یا حداقل پشت سرشون نماز بخونم....

مثل اینکه لیاقت نداشتم.

من وقتی  نوجوان بودم با خودم میگفتم میخوام مثل ایشان باشم و آنقدر هم به خودم اعتماد داشتم و به خدا اعتقاد داشتم که باور میکردم که میتونم چون احساس میکردم خدا همیشه کمکم میکنه و یه لطف خاصی بهم داره

ایشان آنقدر مقام پاکی بودند که نمیدونم باور میکنید یا نه... اینو میدونستید که ایشان وقتی یه جوان ۱۸ ساله بودند به مقامی رسیده بودند که قادر بودند روح خودشون را از بدنشون جدا کنند یعنی موت اختیاری داشتند و این گفته رو هم امام خمینی (ره) هم تآیید کردند. البته این یکی از موهبت هایی بود که خداوند به خاطر تلاش هاشون در تهذیب نفس به ایشان عطا کرده است.

یکی از نکات مهم که ایشان همیشه میفرمودند این بود که: اگر شما نماز را اول وقت به جا بیاورید  و از گناهان دوری کنید. به جایی(مرحله عرفانی) میرسید که حتی نمیتوانید باور کنید.

من رحلت این مرجع عالی قدر رو به آقامون امام زمان ( عج) و به شما عزیزان تسلیت می گویم. امیدوارم بتونیم یه کمی هم شده ایشون رو الگو قرار بدیم و تا جایی که میتونیم دماغ شیطون رو به خاک بمالیم

التماس یه عالمه دعا